Seks a zakażenie

Obiegowa opinia głosi, że osoby zakażone HIV powinny całkowicie zrezygnować ze współżycia intymnego. Ale zakażenie nie musi oznaczać rezygnacji z udanego życia seksualnego, tylko jego modyfikację.

Potrzeby seksualne można realizować, tylko w ściśle określonych ramach. Trzeba pamiętać o obowiązku poinformowania partnera o chorobie, dokładnie wiedzieć, co jest bezpieczne, a co nie i wspólnie podjąć decyzję o tym, czy i w jakiej formie decydujemy się podjąć współżycie.

Na pytania i wątpliwości odpowiada Katarzyna Staniszewska, psycholog,  psychoterapeutka, prowadząca terapię osób z zaburzeniami seksualnymi oraz zajęcia z edukacji seksualnej dla młodzieży i dorosłych.

Czy młode osoby, zakażone wirusem HIV  mogą podejmować współżycie seksualne?

Mogą, ale jest to obarczone ryzykiem i dużą odpowiedzialnością za drugą osobę. Bardzo ważne jest, by przed rozpoczęciem współżycia poinformowały partnera, że są zakażone. Ich życie seksualne być może ograniczy się do pettingu, czyli form pieszczot erotycznych zastępujących stosunek płciowy. Partner/partnerka może się obawiać podejmowania pełnego współżycia i trzeba to wziąć pod uwagę.

Jednak są pary, które decydują się na odbywanie pełnych stosunków, oczywiście z odpowiednim, starannym zabezpieczeniem, czyli prawidłowo użytą prezerwatywą. Poinformowanie o chorobie jest konieczne, by decyzję o formach współżycia mogła podjąć osoba, która chce rozpocząć współżycie z zakażonym partnerem. To musi być wspólna, świadoma decyzja dwu osób  - na co mogą sobie pozwolić, a na co nie.

Jak rozmawiać z partnerem/partnerką, z którą osoba zakażona chce podjąć życie intymne?

To trudny temat. Zacznijmy od tego, jaki  jest rodzaj związku. Jeśli jest to relacja, w której osoby darzą się zaufaniem, jest bliskość i zaangażowanie emocjonalne, jest to łatwiejsze. Jednak nawet wtedy istnieje ryzyko odrzucenia, trzeba się liczyć z tym, że partnerowi może być trudno przyjąć tę informację. Ale koniecznie należy mówić o chorobie, jeśli chce się wchodzić w głębszy emocjonalnie związek.

Mówić na początku relacji, czy później?

Nie ma na to dobrej odpowiedzi. Gdy wchodzimy w relację, staramy się pokazać z najlepszej strony – to naturalny mechanizm psychologiczny. Jak w takiej sytuacji powiedzieć o chorobie?

Warto skorzystać z pomocy – rodziców, psychologów, by młoda osoba mogła przy ich wsparciu przyglądać się swoim dylematom związanym z seksualnością i chorobą. Na tej podstawie może podjąć decyzję o tym,  w jaki sposób, pozostając w zgodzie z sobą, poinformuje partnera.

Obiegowy pogląd głosi, że dla bezpieczeństwa partnerów osoby zakażone HIV powinny całkowicie zrezygnować z życia seksualnego.

Całkowita rezygnacja jest bardzo trudna, to jedna z podstawowych potrzeb fizjologicznych. W przypadku zakażenia można ją realizować, ale w określonych ramach. Mamy tu zdecydowanie więcej ograniczeń niż w przypadku osób zdrowych. Trzeba wiedzieć jakie zachowania są bezpieczne, a jakie nie. Granice muszą być jasno określone. Partnerzy powinni wspólnie ustalić, na co jako para mogą sobie pozwolić.

A co wolno, zachowując zasady bezpieczeństwa?

Różnego rodzaju fizyczna bliskość, pieszczoty, są dopuszczalne. Należy jednak uważać na kontakt z wydzieliną pochwową czy spermą, poprzez kontakt z którymi najłatwiej się zarazić. Trzeba też pamiętać, by w trakcie intensywnych pieszczot nie doszło do zadrapania. W przypadku podjęcia pełnego współżycia prawidłowo użyta prezerwatywa jest absolutnie obowiązkowa.

Jakie decyzje pary zazwyczaj podejmują w tej sytuacji?

Istnieją pary, które decydują się poprzestać na pieszczotach, ale są i takie, które,  oczywiście po odpowiednim zabezpieczeniu, odbywają pełne stosunki płciowe. Dużo zależy od relacji, stopnia bliskości, od tego, na ile poważnie partnerzy o sobie myślą.

W przypadku nastolatków związki często mają krótkotrwały charakter,  co jest normalne w tym wieku, to czas zbierania doświadczeń.  Poza tym młodzi ludzie 
dopiero rozpoznają swoją seksualność, swoje reakcje na bodźce seksualne,  trudniej im się kontrolować w sytuacjach intymnych. Dla osób zakażonych to dodatkowa trudność, dlatego zalecałabym większą ostrożność i gruntowne przemyślenie kwestii rozpoczęcia współżycia.

Przed podjęciem współżycia osoby zakażone muszą się poważnie zastanowić – zarówno ze względu na trudność psychologiczną, związaną z poinformowaniem o chorobie, jak i ze względu na ryzyko zakażenia partnera.

Tak, młode osoby z HIV siłą rzeczy muszą być bardziej odpowiedzialne i dorosłe w sferze seksualnej. Muszą się mierzyć z trudnością poinformowania partnera o zakażeniu, przewidywać, brać odpowiedzialność za swoje zachowania i za drugą osobę.

Jednak podkreślam, że zakażenie nie oznacza rezygnacji z udanego życia seksualnego, tylko jego modyfikację.

Rozmawiała Paulina Ilska

Zarejestruj się

Jeżeli chcesz korzystać w pełni z naszego portalu, zarejestruj się.

Zarejestruj się
Zapraszamy do rozmów na czacie
Newsletter

Jeżeli chcesz otrzymywać od Nas informacje, wpisz Swój adres e-mail.

Formularz kontaktowy

* Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych

* pola wymagane

Projekt realizowany w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Odwiedziny:

Copyright © Rodzina na Plus 2014

Proszę czekać...