Różnica między diagnozą psychologiczną, a medyczną

Diagnoza medyczna i psychologiczna powstały na gruncie różnych naukowych paradygmatów i różnią się w zakresie rozumienia patologii i podejścia do leczenia.

W przeciwieństwie do obiektywnego, medycznego paradygmatu diagnozowania, badanie psychologiczne jest specyficzną sytuacją, w której dziecko ma wpływ na wyniki badania.
Interpretacja danych uzyskanych w wyniku badań psychologicznych jest dokonywana indywidualnie, a nie statystycznie.

Celem badania psychologicznego nie jest znalezienie przyczyny choroby i rokowań, ale opis indywidualnych problemów i postawienie hipotez wyjaśniających mechanizm ich powstawania.
Indywidualna patologia jest rozumiana jako wyraz zaburzeń całego systemu interakcji dziecka ze środowiskiem życia i otoczeniem społecznym.

Każda diagnoza i każda interwencja w stosunku do dziecka, odnosi się również do jego opiekunów i nie powinna się odbywać bez ich udziału.

Przekazywanie diagnozy

Psycholog/Psycholożka komunikuje wyniki swoich badań różnym odbiorcom: klientowi/klientce/pacjentowi/pacjentce, innym specjalistom, instytucjom i rodzinie zlecającym badania. W każdym przypadku postępuje odmiennie, kierując się zasadą rzetelności, zrozumiałości i etyczności. Unika stosowania obiektywnych etykiet, które wzmacniają proces naznaczania osoby badanej.

Gdy psycholog/psycholożka komunikuje wyniki badań urzędom powinien/powinna napisać orzeczenie, które otrzymuje do wglądu także klient/klientka. Jest to zwykle komunikat bardzo ogólny i ściśle odpowiadający na zadane pytania. Kiedy przekazuje diagnozę innemu specjaliście/specjalistce (lekarzowi/lekarce, pedagogowi, opiekunowi/opiekunce społecznemu/społecznej) może to być obszerniejsze orzeczenie zawierające obok opisu zaburzeń, wyjaśnienie jego/jej wewnętrznych mechanizmów i przyczyn tkwiących zarówno w osobowości, jak i w warunkach. Każda pełna diagnoza zawiera zawsze informacje o zasobach, mocnych stronach pacjenta/pacjentki, które można wykorzystać w procesie rehabilitacji czy terapii albo zwiększenia mechanizmów odpornościowych.

Komunikowanie diagnozy osobie badanej czy członkom rodziny powinno uwzględniać życzenia pacjenta/pacjentki i relację jaka zachodzi np. pomiędzy rodzicem i dzieckiem. Dlatego też ważne by komunikaty były dostosowane do możliwości odbiorcy/odbiorczyni : jasne i takie, które nie wzbudzają lub nie pogłębiają negatywnych nastawień. Przy negatywnych relacjach czasem dobrze jest zaprosić małżonka lub rodzica do wspólnej pracy – np. konsultacji grupowej czy rodzinnej.

Diagnoza może być przekazywana w sposób pisemny, w postaci raportu, w którym powinien być zawarty opis silnych stron klienta/klientki, zasobów w środowisku klienta/klientki, słabych stron klienta/klientki, ograniczeń tkwiących w środowisku klienta/klientki.

Diagnoza może być przekazywana w sposób ustny - taki sposób przekazywania ma swoje atuty: badany/badana/klient/klientka ma sposobność wyjaśnić wszelkie swoje wątpliwości. Psycholog/Psycholożka udzielając informacji, może prześledzić reakcje badanego/badanej na uzyskane informacje i ewentualnie zareagować na jego/jej niepokoje.

W przekazywaniu diagnozy zarówno psychologicznej, ale także i medycznej niezwykle ważne jest, żeby osoba, która ma dostać informacje na temat swój czy osoby bliskiej otrzymała je w miejscu, gdzie zachowana będzie zasada intymności. Klient/Klientka/pacjent/pacjentka powinien/powinna być informowany/informowana w miejscu, w którym będzie czuł/czuła się komfortowo, bezpiecznie, powinien/powinna mieć odpowiednią przestrzeń czasową, żeby móc w spokoju zasymilować otrzymane treści, czy też zadać pytania, budzące się pod wpływem usłyszanych treści. Psycholog/Psycholożka unikając jatropatogenii, czyli uszkadzającego działania błędnych form komunikowania diagnozy powinien/powinna wyjaśnić wszystkie niepewności. Do jatrogennych mogą należeć informacje zagrażające, niezrozumiałe, niezgodne z oczekiwaniami pacjenta/pacjentki, np. co do jego zdolności, kompetencji, informacje o zjawiskach straty, które trzeba zaakceptować, lub braku choroby, gdy ta była oczekiwana i chodziło o jej potwierdzenie.. Przekazujący/Przekazująca diagnozę powinien/powinna zadbać, żeby stosowane określenia były zrozumiałe, jasne, jednoznaczne, by nie używać określeń żargonowych.

Zarejestruj się

Jeżeli chcesz korzystać w pełni z naszego portalu, zarejestruj się.

Zarejestruj się
Zapraszamy do rozmów na czacie
Newsletter

Jeżeli chcesz otrzymywać od Nas informacje, wpisz Swój adres e-mail.

Formularz kontaktowy

* Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych

* pola wymagane

Projekt realizowany w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Odwiedziny:

Copyright © Rodzina na Plus 2014

Proszę czekać...