Leczenie

Zakażenie HIV – leczenie
Pojedyncze leki antyretrowirusowe znane są od końca lat 80-tych ubiegłego stulecia. Należały one do grupy Nukleozydowych Inhibitorów Odwrotnej Transkryptazy (NRTI). Stosowanie ich nieznacznie obniżało wiremię, poprawiało status immunologiczny pacjenta/pacjentki i poprawiało komfort życia. W drugiej połowie lat 90-tych ubiegłego wieku odkryto nowe leki antyretrowirusowe o innych mechanizmach działania. Potwierdzono, że stosowanie 3 lub więcej leków z co najmniej dwóch różnych grup jest najskuteczniejszą metodą leczenia. Terapia ta została nazwana „wysoce aktywną terapią antyretrowirusową” = HAART (skrót od angielskiej nazwy Highly Active AntiRetroviral Therapy) lub obecnie - terapią kombinowaną = cART (combined AntiRetroviral Therapy). Podstawą terapii (tzw. bazą) są dwa leki należące do najstarszej grupy - Nukleozydowych Inhibitorów Odwrotnej Transkryptazy. Do nich dodawany jest jeden lub więcej leków z innych grup. Istnieją tzw. leki pierwszego rzutu (preferowane) oraz leki alternatywne. Jednak zawsze schemat terapii powinien być dostosowany do indywidualnych potrzeb i możliwości pacjenta/pacjentki oraz od dostępności leków i ich postaci dostosowanych do wieku pacjenta/pacjentki. Uważa się, że pierwszy schemat terapeutyczny ma zazwyczaj największe szanse na długotrwałą skuteczność. Aktualne tendencje w leczeniu polegają na: upraszczaniu terapii (która jest możliwa wyłącznie u starszych dzieci i dorosłych) oraz na wyborze leków o jak najmniejszej toksyczności.

Cel leczenia
Skuteczne leczenie antyretrowirusowe ma za zadanie: poprawę jakości życia zakażonych, zmniejszenie częstości zachorowań na choroby związane z zakażeniem HIV, zmniejszenie ryzyka transmisji seksualnej (u młodzieży i dorosłych) oraz przedłużenie czasu życia. Aktualnie zakażenie HIV traktowane jest jako choroba przewlekła, w której skuteczna terapia wydłuża czas przeżycia dorosłego pacjenta/pacjentki do długości populacyjnej.

Warunek rozpoczęcia leczenia:
Leczenia antyretrowirusowe powinno być rozpoczęte zastosowane przy pełnej akceptacji terapii przez opiekunów i/lub pacjentów. Włączenie leczenia i przerwanie go przynosi z reguły pacjentowi/pacjentce większą szkodę niż odroczenie decyzji o włączeniu terapii. Dlatego decyzja powinna być podjęta przez opiekuna/opiekunkę / pacjenta/pacjentki po uzyskaniu informacji o zasadach leczenia oraz poznaniu konsekwencji nie stosowania się do zaleceń terapeutycznych. Pacjent/Pacjentka / opiekun/opiekunka zawsze powinien/powinna wyrazić pisemną zgodę na leczenie.

Konieczność wczesnego włączania terapii antyretrowirusowej (ART) u dzieci

Zakażenie HIV może przebiegać u dzieci bardzo szybko i gwałtownie. Bardzo duża ilość krążących we krwi wirusów często prowadzi do trwałego uszkodzenia narządów i zaburzenia funkcji układów. Dlatego najlepszym wyjściem dla dziecka (jeśli już dojdzie u niego do zakażenia HIV) jest jak najwcześniejsze włączenie leczenia antyretrowirusowego (ART). Należy jednak pamiętać, że leczenie to obarczone jest pewnego rodzaju utrudnieniami i ograniczeniami. Według obecnego stanu wiedzy będzie trwało najprawdopodobniej do końca życia pacjenta/pacjentki, wiążąc się z koniecznością codziennego przyjmowania leków (jeden lub kilka razy dziennie; najlepiej o określonych porach). Należy liczyć się z różnego rodzaju działaniami ubocznymi i toksycznymi leków oraz z brakiem możliwości przewidzenia czasu efektywnego działania leków. Jednakże tylko leczenie daje dziecku szansę na prawidłowy rozwój i życie „w zdrowiu”.

Wprowadzanie leków ARV dla dorosłych i dzieci HIV(+)

Leczenie antyretrowirusowe znane jest od 1987 roku, kiedy został odkryty pierwszy lek z grupy nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy – zydowudyna. Przez ponad 20 lat wynaleziono wiele nowych leków, z różnych grup i o różnym mechanizmie działania. Przełomem był koniec lat 90-tych, kiedy potwierdzono skuteczność skojarzonego leczenia antyretrowirusowego. Znane obecnie leki nie są w stanie zniszczyć całkowicie wirusa w organizmie ludzkim. Umożliwiają jedynie zamknięcie wirusa wewnątrz komórki i uniemożliwienie mu dalszego rozmnażania. Trzy najczęściej i najpowszechniej stosowane grupy leków to: Nukleozydowe Inhibitory Odwrotnej Transkryptazy (NRTI), NieNukleozydowe Inhibitory Odwrotnej Transkryptazy (NNRTI), Inhibitory Proteazy (PI). Wśród nowszych grup leków wyróżnia się: Inhibitory Integrazy, Inhibitory Receptora CCR5 i Inhibitory Fuzji. Aktualnie u dorosłych można zastosować 25 leków. U dzieci dostępność do leków jest zdecydowanie mniejsza. Części z nich nie można zastosować lub dopuszczone są do użycia od określonego wieku dziecka. Część z terapeutyków nie posiada postaci pediatrycznych np. nie są produkowane w postaci zawiesiny.

Leczenie antyretrowirusowe. Wybór leków w pierwszym schemacie:
Aktualnie znanych jest wiele leków antyretrowirusowych o różnym mechanizmie działania. Od drugiej połowy lat 90-tych ubiegłego wieku wiadomo jest, że stosowanie 3 lub więcej leków z co najmniej dwóch różnych grup jest najskuteczniejszą metodą leczenia. Terapia ta została nazwana „wysoce aktywną terapią antyretrowirusową” = HAART (skrót od angielskiej nazwy Highly Active AntiRetroviral Therapy) lub obecnie terapią kombinowaną = cART (combined AntiRetroviral Therapy). Podstawą terapii (tzw. bazą) są dwa leki należące do grupy Nukleozydowych Inhibitorów Odwrotnej Transkryptazy (NRTI). Do niej dodawany jest jeden lub więcej leków z innych grup. Istnieją tak zwane „leki pierwszego rzutu” preferowane w pierwszym schemacie terapeutycznym. Jednakże każda osoba zakażona jest odrębną jednostką. W związku z tym leczenie powinno być dostosowane indywidualnie do poszczególnych pacjentów/pacjentek. Wybór leków zależy od: zaawansowania choroby, dostosowania schematu leczenia do trybu życia chorego/chorej, liczby kopii wirusa stwierdzanej we krwi obwodowej oraz jego oporności, dostępności leków, ew. działań niepożądanych, konieczności stosowania innych leków, a także doświadczenia lekarza.

Leczenie antyretrowirusowe (ART) u dzieci w Klinice Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego WUM
Klinika Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego WUM zajmuje się pacjentami/pacjentkami zakażonymi HIV od połowy lat 80-tych ubiegłego wieku. Od stycznia 1987 roku stosowano pojedyncze leki antyretrowirusowe, a od października 1997 r. terapię wielolekową (HAART, cART). Aktualnie Klinika jest największym Ośrodkiem prowadzącym opiekę i leczenie dzieci zakażonych HIV w Polsce (tzw. Ośrodek Referencyjny).

Działania niepożądane – leczenie
Działania niepożądane leków antyretrowirusowych są obecnie najczęstszą przyczyną zmiany lub przerwania terapii oraz złej adherencji (niestosowania się pacjentów/pacjentek do zaleceń lekarskich). Występują u mniej niż 10 % leczonych. Objawy te mogą ujawnić się w pierwszych godzinach od włączenia leczenia (ostre), w ciągu pierwszych dni (podostre) oraz w późniejszym okresie (późne). Większość z nich to objawy łagodne i/lub umiarkowane, ustępujące samoistnie w ciągu pierwszych tygodni leczenia, z reguły nie prowadzą do zmiany lub odstawienia terapii. Ciężkie, zagrażające życiu objawy wymagają natychmiastowego przerwania leczenia jednym (najbardziej podejrzanym) lekiem lub wszystkimi lekami, niezależnie od różnic w czasie półtrwania preparatów. U dzieci nie różnią się istotnie od tych, które występują u osób dorosłych. Do najczęstszych należą: tzw. supresja (zaburzenie funkcji) szpiku (niedokrwistość i zmniejszenie liczby krwinek białych), zaburzenia gospodarki tłuszczowej, uszkodzenie wątroby, nerek, nieprawidłowe rozmieszczenie tkanki tłuszczowej (tzw. lipodystrofia), zaburzenie mineralizacji kości oraz częściej u dorosłych zaburzenia gospodarki węglowodanowej. 

Zarejestruj się

Jeżeli chcesz korzystać w pełni z naszego portalu, zarejestruj się.

Zarejestruj się
Zapraszamy do rozmów na czacie
Newsletter

Jeżeli chcesz otrzymywać od Nas informacje, wpisz Swój adres e-mail.

Formularz kontaktowy

* Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych

* pola wymagane

Projekt realizowany w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Odwiedziny:

Copyright © Rodzina na Plus 2014

Proszę czekać...