Wiadomości podstawowe

Co to jest HIV?

Słowo HIV jest skrótem utworzonym z pierwszych liter angielskiej nazwy wirusa Human Immunodeficiency Virus wywołującego chorobę. W polskim tłumaczeniu wirus nosi nazwę “ludzki wirus upośledzenia odporności”. Odkryty został w 1983 roku.

Co to jest AIDS?

AIDS, to nazwa choroby powodowanej przez HIV. Pochodzi od angielskiej nazwy Acquired ImmunoDeficiency Syndrome, czyli zespół nabytego upośledzenia odporności. Jest to końcowy, najbardziej zaawansowany etap zakażenia HIV. Charakteryzuje się wystąpieniem chorób definiujących AIDS (tzw. zakażeń oportunistycznych).

Patogeneza HIV

Istotą choroby jest stopniowe niszczenie układu immunologicznego człowieka. Wirus atakuje głównie limfocyty T CD4 powodując stopniowe zmniejszenie ich liczby. Konsekwencją niszczenia układu odpornościowego człowieka jest początkowo zmniejszona zdolność, a następnie całkowity brak możliwości obrony przed infekcjami o etiologii: wirusowej, bakteryjnej, grzybiczej.

Komórki wrażliwe na zakażenie HIV

Głównymi komórkami docelowymi dla wirusa są limfocyty T CD4. Wirus wykorzystuje je do namnażania własnego materiału genetycznego prowadząc do ich stopniowego niszczenia. Innymi komórkami wrażliwymi na zakażenie, które stanowią swoistego rodzaju rezerwuar dla wirusa są: monocyty / makrofagi, komórki przewodu pokarmowego (kom. Langerhansa, jelita grubego), układu nerwowego (nabłonkowe mózgu, mikroglej, astroglej, oligodendroglej), siatkówki i komórki szyjki macicy.

Budowa HIV

Cząsteczka wirusa HIV jest nanometrowej wielkości (110-130 nm), ma kształt cylindryczny i budowę warstwową. Składa się z rdzenia i otoczki.

W rdzeniu znajduje się materiał genetyczny (genom) wirusa pod postacią dwuniciowego RNA. Genom zawiera geny strukturalne i regulacyjne. Znajdują się tu także enzymy niezbędne do wytworzenia potomnych cząstek wirusowych w tak zwanym procesie replikacji. Noszą one nazwy: rewertaza, integraza i proteaza.

Zewnętrzna otoczka wirusa zbudowana jest z białek i lipidów (tłuszczy), zawiera także elementy komórkowe. W skład otoczki wchodzą ponadto struktury cukrowo-białkowe zwane glikoproteinami i oznaczone symbolami: gp120 i gp41. Liczba przy symbolu gp oznacza masę cząsteczkową glikoproteiny w tysiącach. Gp41 przenika poprzecznie przez otoczkę wirusa i stąd nosi nazwę glikoproteiny przez błonowej. Gp120 znajduje się na samej powierzchni cząsteczki wirusowej. Pojedyncze gp120 nie łączą się ze sobą, a do otoczki przytwierdzone są dzięki połączeniu z gp 41.
Białka te mają właściwości antygenowe, dzięki którym stymulują układ odpornościowy człowieka do syntezy przeciwciał. Ma to istotne znaczenie w rozpoznawaniu zakażeń HIV. Ponieważ dostępne testy diagnostyczne opierają się na wykrywaniu swoistych przeciwciał anty-HIV w surowicy badanej osoby.

Zakażenie komórki ludzkiej przez HIV

Początkowo cząstka wirusowa przyłącza się do powierzchni komórki ludzkiej. Dochodzi do połączenia (tzw. fuzji) wirusa z błoną komórkową ludzkiej komórki. Następnie wirus przedostaje się do cytoplazmy komórkowej. Wykorzystując komórkę doprowadza do zamiany własnego materiału genetycznego (RNA) w DNA. Umożliwia to połączenie DNA wirusowego z DNA ludzkim. Limfocyty TCD4 są komórkami szybko dzielącymi się. Wraz z ich namnażaniem dochodzi do automatycznego namnażania materiału genetycznego wirusa. Z drugiej strony wirus posiada własne mechanizmy, dzięki którym, wykorzystując zawarte w komórce składniki, replikuje, czyli namnaża własny materiał genetyczny. Wraz z wyczerpywaniem się potrzebnych do życia składników, komórka macierzysta przestaje mieć możliwość funkcjonowania. Rozpada się, ginie, uwalniając dojrzałe cząsteczki wirusów z komórek. Powyższy proces doprowadza do stopniowego zniszczenia ludzkich komórek odpornościowych.

Diagnostyka zakażenia HIV - dzieci i starsi.

U małych dzieci diagnostyka zakażeń HIV różni się od diagnostyki dorosłych. Przyczyną tych różnic jest bierne przenoszenie matczynych przeciwciał w czasie ciąży przez łożysko do krwi dziecka. Przeciwciała te mogą utrzymywać się w krwi dziecka do około 18 miesiąca życia. Do tego wieku zatem stwierdzenie ich obecności we krwi dziecka świadczy jedynie o fakcie, że zostało urodzone przez kobietę HIV (+).

W związku z tym diagnostyka u małych dzieci, do wieku 1,5 roku, opiera się na metodach bezpośrednich, a więc na stwierdzeniu materiału genetycznego wirusa przy pomocy hodowli wirusa, łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR; od angielskiej nazwy Polymerase Chain Reaction) oraz wykrycie jednego z antygenów HIV - Ag p24.

U dzieci powyżej 18 miesiąca życia i u dorosłych rozpoznanie zakażenia HIV stawia się stosując metody pośrednie – stwierdzając obecność swoistych dla wirusa przeciwciał. W przypadku dodatniego wyniku testu przesiewowego musi być on potwierdzony testem Western blot. Badanie to polega na poszukiwaniu przeciwciał przeciwko poszczególnym białkom wirusa HIV.

Zarejestruj się

Jeżeli chcesz korzystać w pełni z naszego portalu, zarejestruj się.

Zarejestruj się
Zapraszamy do rozmów na czacie
Newsletter

Jeżeli chcesz otrzymywać od Nas informacje, wpisz Swój adres e-mail.

Formularz kontaktowy

* Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych

* pola wymagane

Projekt realizowany w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Odwiedziny:

Copyright © Rodzina na Plus 2014

Proszę czekać...